Bergen en dalen

De weg naar Mora is een prachtige weg. Het is een weg over bergen en dalen. Langs grote meren waarin eilandjes lijken te drijven met een rood houten huisje erop. Over oneindig lijkende wegen met vergezichten op de top van de berg. Door dalen met donkere bossen, langs dennen zo hoog als flatgebouwen. Maar het is ook een weg met verraderlijke bochten, kuilen in de slechte weg. Langs kale hoogvlakten met rotsen en uitgestrekte moerassen, waar kleine boompjes maar net weten te overleven. De reis over de weg naar Mora is als de tijd die wij hier nu hebben meegemaakt.

Op elk moment beseffen we hoe goed we het hier hebben en dat we de juiste keus hebben gemaakt om hierheen te emigreren. Maar het is eerlijk om te zeggen dat we ook moeilijke momenten hebben. Momenten die soms uit het niets lijken te komen, dat ik sta te koken en de tranen ineens in mijn ogen staan. Of een moment van onrust of chagrijn, na een verder prima dag.

Op zo’n moment denk ik vaak aan mijn vader die ik heb achtergelaten in Nederland. Of ik daar wel goed aan gedaan heb. Ik had hem beloofd hem niet in de steek te laten. Dan voel ik even zijn eenzaamheid en denk ik aan hoeveel hij ook meegemaakt heeft. Dan zie je op een ochtend dat je ’s nachts bent gebeld door zijn verzorgingshuis, dat hij opgenomen is in het ziekenhuis met hartklachten. Nooit had hij iets, nu zit ik hier en dan; dan voel je schuld.

Dan denk ik aan mijn overleden moeder, aan wie ik beloofd heb voor mijn vader te zorgen. Dan denk ik; is dat de reden waarom ik je niet meer zo bij mij voel mams? In Nederland zag ik haar soms in mooie momenten, zoals een vogel die op de rand van het balkon kwam zitten. Of een mooie zonnestraal die door de wolken schijnt. Van die mooie momenten die de natuur je soms geeft. Zo onverwacht midden in je drukke leven. Momenten dat je leven even stilstaat en je het gevoel hebt dat ze even bij je is. Dag mams, zei ik dan tegen een vlaamse gaai. Hier in Zweden heb ik dat niet. Heb ik ook niet het gevoel dat ze echt bij me is. Is dat iets wat slijt in de loop van jaren, of komt het omdat alles hier zo mooi is en er veel te veel vogels om heen zijn om gedag tegen te zeggen? Ik ben er nog niet uit. Ik mis haar in ieder geval meer hier.

Maar ik wist ook dat deze momenten zouden komen. We hadden het in Nederland meerdere malen besproken. Hier in Zweden heb je gewoon de rust en de tijd om alles te verwerken, moet je letterlijk afkicken van alle impulsen die je gewend bent in Nederland. Hier komt echt alles eruit en moet je soms door dalen. Hoe moeilijk het ook was om mijn vader achter te laten en naar Zweden te verhuizen, het was iets wat ik moest doen om mijn eigen leven terug te winnen. Het was tijd om te gaan leven voor mezelf. Ik voel ook diep in mijn hart dat mijn moeder daar achter staat. Dat ze het juist heel goed vindt wat ik doe.

Wat ik hier ook lastig vind is omgaan met de vrijheid. De rust en vrijheid die je hier hebt kan soms overweldigend voelen en zelfs angstig maken. We leven echt midden in het bos. Het is heerlijk, echt, maar met tijden maakt het angstig. In Nederland bespraken we nooit wat we moesten en zouden doen als er iets gebeurde met mij of met Petra. Maar alle scenario’s van mogelijke dingen die kunnen gebeuren, en wat we dan moeten doen, hebben we besproken. Want een ziekenauto is hier niet zomaar. Een ziekenhuis zit op 80 kilometer. We zijn hier echt meer op onszelf aangewezen.

Het beperkt mij nu nog in mijn doen en laten. Maar dat gaat stapje voor stapje beter. Gewoon langzaam, zoals een ware OCD-er dat doet. Kaarten van de omgeving uit het hoofd leren en de omgeving stukje voor stukje verkennen.

Gisteren hadden we de slechtste dag tot nu toe. Ik voelde mij gewoon niet lekker, waardoor Petra haar dag ook niet goed kon beginnen. Ik was niet tot veel in staat gisteren dus heb ik gedurende de dag wat Radiohead geluisterd en Netflix gekeken. Petra kreeg haar eerste moment van heimwee toen er in de post een groot pakket voor Viggo zat. Het waren allemaal kaarten van zijn oud klasgenoten. Dikke tranen en een gevoel van: hebben we hier wel goed aangedaan bij Petra was het gevolg. Waarna ik ook treurig en somber werd. Zijn wij goed in samen trouwens. Elkaars gevoel overnemen, of beter gezegd: willen wegnemen bij de ander. Zal er wel bij horen als je zo diep van elkaar houdt.

Gelukkig zijn we daarna even naar de rivier gelopen. Hebben we tijdens het avondeten goed gepraat met z’n allen. En zijn we na het honden uitlaten nog even in onze tuin gaan zitten. Aan de picknicktafel. Met uitzicht over de velden met wapperende bloemen en op de bergen. Dat maakt een hoop goed.

Zo ook vanmorgen, toen stond ik weer niet zo fit op. De afgelopen dagen is het warm geweest, ook hier, en is het benauwd geworden op de slaapkamer. Maar dan trek ik mijn jas en laarzen aan om de honden uit te laten. Dan loop ik over de velden richting de rivier, kijk ik naar links en dan kijkt moeder ree mij aan met haar grote verschrikte bruine ogen. En dan staan er vier kleine kopjes van reetjes om haar heen mij ook aan te kijken. Dan ben ik blij dat mijn jachtteckels niet boven het hoge gras uitkomen, zodat ik zonder geblaf en gejaag kan omdraaien om de vluchtende familie ree met rust te laten. Dat is toch best een dalletje waard af en toe.

 

4 Comments

  1. Marcel juli 4, 2017 at 10:37 am

    Heel gaaf om jullie zo te volgen. Voel ook helemaal mee.

    Reply
    1. Erwin Boerebach juli 4, 2017 at 2:05 pm

      Dank je Marcel!

      Reply
  2. Trijnie juli 4, 2017 at 11:03 am

    Hallo Erwin, wat ontroerend geschreven kreeg er een brok van in mijn keel, denk persoonlijk dat alles tijd nodig heeft en komt vast allemaal goed! Ga vooral door met schrijven lees graag jou jullie verhalen hoe het bij jullie in Zweden gaat.
    Groetjes xxx

    Reply
    1. Erwin Boerebach juli 4, 2017 at 2:06 pm

      Dank je wel schoonmams! Groetjes van ons allemaal

      Reply

Leave A Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *