Bij de loppis

“Die is ook mooi, hoe zit die? Even testen hoor, nee deze zit voor geen meter, jammer. Die bij jou dan, die met die rode leuning? Ow die, maar dan moet ik hem even ertussen vandaan pakken. Nee, die is niet stabiel. Dan worden het toch die witte. Maar ik snap niet zo goed waarom ze allemaal verspreid staan, en ik zie er ook geen prijs op staan.”

Om ons heen staan een honderdtal stoelen. Voorheen netjes in rijtjes opgesteld, maar niet soort bij soort. Nu staat alles door elkaar. We hebben ze allemaal getest. Getest en afgekeurd, behalve die witte dan. We hebben stoelen nodig voor de eetkamer, dat is duidelijk. De verkoopster komt onze kant opgelopen en ik krijg al een gevoel van onbehagen en schuld als ze iets in het Zweeds tegen mij zegt. Mijn gezichtsuitdrukking moet boekdelen gesproken hebben, want onmiddellijk gaat ze over in één vloeiende Engelse zin: not for sale.

Die zin brengt me onmiddellijk terug naar de eerste keer dat ik mijn ouders naar de zwarte markt in Beverwijk ging. Mijn moeder zag toen een typemachine die ze wel wilde kopen. De Turkse verkoper sprak toen de legendarische woorden tegen mijn moeder: “Ikkie nie verkoopie aan Hollander.”  Zoals mijn moeder zich toen moest hebben gevoeld, dat voelde ik nu. “Wat zei ze?”, vraagt Petra. Ze wil ze niet verkopen aan ons, brabbel ik, totaal verbouwereerd. Petra, die twee sets prachtig tafelzilver in haar hand heeft, legt die onmiddellijk weg. Kom we gaan, bekijk het maar dan. Een totale puinhoop aan stoelen achterlatend.

Ons eerste bezoek aan de loppis werd onze eerste negatieve ervaring met Zweden en de Zweed. Wat een chagrijnig wijf, zo oordeelden wij.

De loppis. Iedereen die wel eens in Zweden is geweest kent de term. De loppis is simpelweg een tweedehands winkel. In Nederland kennen we ze als kringloopwinkels. Hier in Zweden is het echt een begrip. Niets wordt hier weggegooid. Alles wordt doorverkocht. Verzin het en het ligt er. Meestal zit een loppis in een oude rustieke schuur of een ander mooi typisch Zweeds huis. Maar de loppis in Malung zit in een grote oude fabriekshal, wat het zwarte markt gevoel nog wat versterkt.

We hadden tijdens dit korte bezoekje aan de loppis heel veel mooie dingen zien staan. We wilden ons huis inrichten met een combinatie van nieuwe en oude spullen. Daarom wisten we, we moeten nog een keer terug, dan vragen we gewoon nog eens voor die stoelen.

Met lood in de schoenen lopen we voor de tweede keer de loppis in. De dame in kwestie is er ook, maar gelukkig ook een andere man. Aan hem ga ik het zo vragen, neem ik mezelf voor. Petra loopt een rondje door de hal op zoek naar mooie kastjes en tafeltjes, terwijl ik mij voorzichtig richting de stoelen begeef. De stoelen die inmiddels weer keurig in rijtjes staan opgesteld, allemaal gericht naar een bepaald punt. Ik richt mij tot de man en vraag hem in het Engels of de stoelen te koop zijn. Nu spreekt zijn gezicht Zweedse boekdelen en hij kijkt hulpeloos naar de dame die komt aangesneld.

Oke bedenk ik mij, dan haar nog maar eens vragen. Are these chairs for sale, miss? No sir, zegt ze op uiterst vriendelijke toon, the chairs are for the auction. En ze wijst mij richting een bureau. Waarnaast in grote letters AUCTION staat en alle stoelen naar staan gericht.

Daar sta je dan schaamtevol, domme Hollander met je vooroordelen. Gelukkig ging dat gevoel snel weg voor een gevoel van kooplust. We hebben bij de loppis dan geen stoelen gekocht, wel een paar schatten van meubels, zoals tafeltjes van Zweeds design uit de jaren 50-60, lijsten, schilderijen en aardewerk. Dus een aanrader, die loppis in Malung. En de dame in kwestie, die is echt heel aardig. Als je de stoelen voor de gasten van de veiling maar met rust laat.

Leave A Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *