De bruggen

De eerste dag van onze reis naar ons nieuwe thuis in Zweden ondervonden we flinke drukte op de weg rond Hamburg. Gezellig samengaand met enorme regenval werd het een heerlijke mix voor een stressvolle trip. We waren daardoor moe, maar blij om heelhuids aan te komen in Flensburg, een heel mooi havenstadje in Duitsland. Denemarken was al te zien aan de overkant van het Fjord.

De tweede dag was veel beter, we ondervonden nog wel wat alles-inpak en vertrek-stress, maar al snel deed de rust van Noord-Duitsland en Denemarken iedereen goed. Zelfs de honden, die de eerste dag uren lang gepiept hadden op de achterbank, waren gelijk gaan slapen. Ware het rustige, goed opgevoede teckels. Alles liep nu op rolletjes, of autobanden eigenlijk. Natuurlijk hadden we alles tot in detail voorbereid. De overnachtingen onderweg had Petra gedaan, het proviand voor onderweg hadden we samen taktisch besproken en ingeslagen; noten voor de vetten en eiwitten, fruit voor de vitamines, veel brood voor de energie en een grote zak aardappels waar we drie dagen van konden eten. Oh en groenten uit potjes, want houdbaar.

Met de route was ik al maanden bezig, alle mogelijkheden had ik minutieus onderzocht en afgewogen op voor- en nadelen, kosten en natuurlijk om de reis zo mooi mogelijk te maken, een echte roadtrip moest het worden. Ik was tot het besluit gekomen dat we de route zouden nemen over de brug tussen Kopenhagen en Malmö. Daarna dwars door Zweden, tussen de grote meren door naar Yttermalung.

De vorige avond, languit op loungebank in het appartement in Flensburg, had  ik nog even de route voor de tweede dag in mij opgenomen. Mede door een opmerking van Petra; ze duidde mij erop dat we niet over één, maar over twee bruggen moesten. Daar was ik er ook achter gekomen dat de bruggen hoog waren; niet een beetje hoog, nee 257 meter hoog met het wegdek op 65 meter hoogte. Ik heb nogal hoogtevrees, of dieptevrees eigenlijk want omhoog kijken lukt prima.

Nu, zittend achter het stuur, begonnen mijn handen daarom toch wat klam te worden. We waren bijna bij de eerste brug. Ik deed mijn uiterste best om mijn angst te verbergen; recht voor je uit kijken Erwin, het is gewoon een weg.  Stay cool, dacht ik. Niemand heeft het door. Stil was het in de auto. Petra en Viggo vanwege de schoonheid van het uitzicht, ik om andere redenen. Tot er een zachte, maar toch duidelijke piep te horen was van achter mij. Viggo: Hey wat nu, James gaat weer piepen, houd eens op! Petra: Nee Vig, niks aan de hand, James voelt gewoon de angst van het baasje. Stoere image ingestort, 65 meter naar beneden, zo het water in. Blub.

Onderweg naar de volgende brug had ik innerlijk al besloten het nu anders te gaan aanpakken. Stel je gewoon kwetsbaar op. Oke, het deel omhoog gaat goed, niks aan de hand, James is nog stil, straks als we weer naar beneden rijden naar links en rechts kijken en even een leuke opmerking plaatsen. Maar wat is dat daar beneden!? Jesus, dat is een boot, of een bootje, nee een flinke boot maar dan 100.000 keer verkleind. Mijn hemel wat een hoogte, gas erop! Land, in godsnaam geef me land!

En zo reed ik Zweden binnen. Geen piep gehoord.

Leave A Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *