De vliegende Zweed

Vanmorgen reden we Malung binnen om boodschappen te doen en zagen we dat er mensen druk bezig waren met de voorbereidingen voor Dansbandveckan. Svenska Dansbandveckan wordt iedere zomer, in week 29,  in Malung gehouden. Malung is dan het centrum van Dalarna. Het schijnt dat er duizenden Zweden op af komen. Het is een week vol muziek, dans en oude auto’s.

Dat de Zweden gek zijn op auto’s dat is mij wel duidelijk geworden in de twee maanden dat wij hier wonen. Op ieder erf zie je meerdere auto’s staan. Het lijkt bijna een vorm van sparen (of is het een vorm van geen afscheid kunnen nemen?) In Nederland vindt men al snel een reden voor een nieuwe auto. De oude auto is te oud,  te veel mankementen, waardedaling, asbak vol, of de buurman heeft een nieuwe. Dan wordt de oude ingeruild, doorverkocht of desnoods naar de sloop gebracht.

Hier in Zweden lijkt dat anders te gaan, is mijn eerste en voorlopige conclusie. De auto’s hier worden maximaal gebruikt. Er rijden hier veel meer oude auto’s rond dan in Nederland. Old timers, roestbakken, opgepimpte roestbakken, opgepimpte oldtimers, alles rijdt hier rond.

Toen ik een bureau moest ophalen die we tweedehands gekocht hadden, leende ik de oude Volvo V70 van een vriend. De verkoopster keek naar buiten om te zien of de auto groot genoeg was en riep luid in verbazing: IS THAT A CAR? Nou ja, zo lang rijden ze dus door met een auto. Als hij het nog doet, dan gebruiken ze hem. Doet hij het niet meer dan staat hij in de tuin, naast 23 andere auto’s van de rest van de familie. De auto lijkt hier echt gewaardeerd te worden als een familielid. De natuur achter in de tuin een soort familiegraf, die heel langzaam maar zeker de oude auto verteerd.

In mijn voorbereidende Zweden studies had ik ook gelezen over het wegverkeer, de regels en het weggedrag van de gemiddelde Zweed. Wat ik daarvan onthouden had was dat de boetes voor overtredingen flink zijn en dat er een soort ongeschreven, galante regel bestond. Op de dag dat we Zweden binnen reden legde ik deze galante manier van verkeersgebruik uit aan mijn vriendin en zoon.

Ik reed op een rustige weg, net onder de maximale snelheid, toen ik een auto in mijn achteruitkijk spiegel zag (niet geheel gebruikelijk hier). De auto reed duidelijk harder dan mij en naderde snel. Ik ging op de smalle weg uiterst rechts rijden om zo ruimte te maken voor de auto, tevens zette ik even mijn knipperlicht aan om de bestuurder aan te geven dat er ingehaald kon worden. Dit deed de bestuurder dan ook en bedankte mij middels een teken met zijn knipperlicht. Trots was ik, mijn eerste kilometers door Zweden, en dan al zo ingeburgerd zijn. En zo netjes, die Zweden. Maar dat was dan ook de enige en laatste keer.

Na twee maanden wonen in Zweden is mijn conclusie dat de Zweden graag hard rijden en het niet zo nauw nemen met de regels. Dat de politie hier maar twee keer per week in de buurt rondhangt kan daar ook mee te maken hebben. Zoals ik al eerder noemde in mijn blog over de Smultronstället, wonen wij aan een doorgaande weg. Een doorgaande weg die niet druk is naar Nederlandse maatstaven, maar een weg waar dagelijks toch redelijk wat verkeer over rijdt. Vakantieverkeer vooral, en vrachtverkeer.

Op deze weg mag een snelheid gereden worden van 60 km per uur. Het zijn slechts enkelingen die zich daaraan houden. Vooral de chauffeurs van het houtvervoer willen nogal flink doorrijden. Ook ’s nachts.

Wij slapen graag met de ramen een stukje open voor de frisse lucht. Na enkele keren wakker te zijn geworden van de kou hebben wij geleerd, al slapend, om de geluidsfrequentie van een naderende houtvrachtwagen op 2 kilometer afstand te herkennen. Om, na ongeveer een minuut, op precies het juiste moment, synchroon, onze dekens vast te pakken.

Dit om te voorkomen dat onze dekens richting het raam worden gezogen door de luchtdrukverplaatsing, veroorzaakt door de langs vliegende vrachtwagen. De trilling van het huis, die nog enkele minuten doorgaat, werkt als een soort wieg. Wat het inslapen daarna weer bevordert. Het is ongelooflijk hoe snel een mens zich aanpast, en leert, in een nieuwe omgeving.

In Nederland was ik best ongeduldig in het verkeer, ook al had ik geen haast. Gelukkig heb ik dat hier compleet kunnen laten vallen. De rust, de omgeving, het feit dat er geen files zijn. Geen oponthoud. Allemaal redenen om geen haast te hebben. Daarom denk ik niet dat haast de reden is van het hard rijden van de Zweed. Ik denk werkelijk dat de Zweed gewoon houdt van hard rijden. In (en op) alles wat gemotoriseerd is. Auto’s, tractoren, motoren, trikes en sneeuwscooters. Eigenlijk rijden ze alleen rustig op hun grasmaaiers. Liefst de hele zondag lang.

Ow en die ene Lada die we vaak tegenkomen rond Malung. Die rijdt ook rustig. Zo’n oude klassieke Lada Niva 4×4. Wij vinden hem prachtig. Ik zou er graag een willen hebben om te gebruiken hier in de bergen, op de onverharde wegen, om mijn stadse Suzuki een beetje netjes te houden. Viggo kent hem ook, de Lada. Toen ik vertelde dat ik wel zo’n Lada zou willen hebben reageerde hij: ‘Ow die ken ik van YouTube; volgens mij stond hij in het lijstje 10 beste auto’s ooit!’ En na enkele stille tellen: ‘Maar het kon ook het lijstje van de slechtste zijn.

Viggo is gek op auto’s. Hij kent alle merken en types bij naam en zelfs bouwjaar. Een echte petrolhead. Hij zit wat dat betreft wel goed hier in Zweden. Volgende week met de Dansbandveckan gaan we kijken naar de oldtimers, musclecars en oude opgepimpte Volvo’s en Saab’s . Op een rustige, langzame ochtend dan. Wij hebben alle tijd hier.

Leave A Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *