Een eenvoudige dinsdag

Vandaag was een dag met een valse start. We waren, zoals iedere dag, op tijd opgestaan, rond half 7. Dat doen we graag, even ontbijten en dan met de honden het bos in. Een flinke wandeling om de dag goed te starten. Daarna zijn we altijd helemaal klaar om met ons werk te beginnen, maar helaas wilde Viggo niet meewerken. Viggo moest mee van ons op deze wandelingen, omdat we belangrijk vinden dat hij beweging en buitenlucht krijgt. Weg bij zijn Xbox. Maar Viggo is uitgekookt, die blijft gewoon op zijn bed liggen, net zolang tot wij het zat zijn en naar boven roepen dat we gaan. Vanmorgen wilden we standvastig zijn en net zolang wachten totdat hij naar beneden zou komen. Helaas won Viggo en resulteerde dit alleen maar in onrust bij mij.

Ik gedij het best bij structuur. Het liefst deel ik mijn dag volledig in en volg ik dat programma op de voet. Daar krijg ik een gevoel van waarde en zin van. Ik wil dat mijn leven waarde heeft, zoek vaak naar een doel in de dag. Veel ondernemen, werken en sporten werken het best bij mij. Wel gepland dan, want spontaan iets doen levert in mijn hoofd kortsluiting op. Ik heb wel geleerd om hiermee om te gaan inmiddels, maar Petra weet heel goed dat ze mij even tijd moet gunnen om een spontaan idee tot uitvoering te brengen.

Gisteren hebben we veel gedaan. We hebben een stuk gereden naar Lima, waar het overigens erg mooi is. Lima is een klein plaatsje dat ook aan de rivier Västerdalälven ligt, maar dan 50 kilometer verderop. Het is daar wat weidser, de bergen zijn er iets hoger, het deed mij aan Oostenrijk of Zwisterland denken. We gingen er heen om gewichten op te halen om weer te gaan trainen. Dezelfde morgen had ik al de buitendeur geschuurd, schoongemaakt en geschilderd. Zo’n drukke dag geeft mij waarde en invulling. Ik werk graag hard of vermoei mijzelf graag door middel van sporten. Ik ben graag met mijn gezin, de zorg die ik ze geef geeft mij voldoening. Het doet mij denken aan een quote van de schrijver Tolstoj die me altijd is bij gebleven, waarschijnlijk omdat ik mijzelf er in herkende, of de hartenwens had om ook zo geluk te vinden.

A quiet secluded life in the country, with the possibility of being useful to people whom it is easy to do good, and who are not accustomed to have it done to them; then work which one hopes may be of some use; then rest, nature, books, music, love for one’s neighbor – such is my idea of happiness.

Achter ons huis zijn de velden deze week gemaaid door de hardwerkende boer van Yttermalung. Er liggen nu grote balen stro, gewikkeld in wit plastic in het veld.  De Zweden zijn over het algemeen hardwerkende mensen. Ik zie ze de hele dag bedrijvig zijn. In hun tuin, in en om het huis. Ze leven hun leven zoals het al eeuwen geleefd wordt in deze regio van Zweden. In de zomer keihard werkend op het land en aan hun huis, maar ook voluit genietend van het buitenleven, in de natuur, paddenstoelen en bessen plukkend in het bos. De jacht is ook een onderdeel daarvan. Iets waar ik veel moeite mee heb.

We zien veel wilde dieren hier, vooral reeën, maar ook elanden. Een paar dagen geleden zagen we een moeder eland met twee kalven in een veld liggen, vlak aan de bosrand. Het was een moment van vreugde om zo’n majestueus beest te zien en om te zien dat één van de jongen heel onbezorgd in het gras lag te slapen. In oktober start het jachtseizoen; dan gaan de jagers de bossen in om elanden te schieten.

Ik eet al maanden geen vlees meer. Vanmorgen hadden we een zwak vegetarisch momentje. We hadden trek in iets warms voor de lunch dus liepen we in de supermarkt tegen een blik met gehaktballen in satésaus en een blik goulashsoep aan. Thuis tijdens het opwarmen werd ik al misselijk van de geur en het idee om het te eten. Na het zien van de film What the Health kon ik mezelf niet meer verantwoorden om nog vlees te eten. De schandalen met de eieren op het nieuws, het lezen van veel artikelen over misstanden in de vleesindustrie, het bevestigt allemaal mijn keuze om geen vlees meer te eten. Zo ook vanmiddag. Ik heb de soep en de gehaktballen laten staan en heb een broodje gepakt.

De gedachte aan een dier dat moet sterven voor mijn trek doet mij zoveel pijn dat ik het niet meer wil. De gedachte aan die moeder eland die misschien gaat sterven, of misschien wel één van haar jongen, doet mij afvragen waarom de Zweden nog vasthouden aan die traditie.

Vandaag is het 15 augustus 2017. Het is 15 jaar geleden dat ik hoorde dat ik kanker had. Ik kreeg nog een kans in dit leven en mocht het overleven. Ik wil waarde geven aan dit leven. Ik wil een eenvoudig leven leiden. Ik wil zorgen, hard werken, genieten en vooral liefhebben. Dat gun ik moeder eland en alle dieren op deze wereld ook.

A man can live and be healthy without killing of animals for food; therefor, if he eats meat, he participates in taking animal life merely for the sake of his appetite. And to act so is immoral- L Tolstoj

Leave A Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *