Herfst

Het is al een tijd geleden dat ik een blog geschreven heb. Dat wil niet zeggen dat ik niet geschreven heb. Ik ben erg druk met het schrijven van mijn eerste boek, een roman. Hoewel ik al heel lang de wens had om een boek te schrijven, ik was er nooit aan begonnen. Ik had niet verwacht dat ik het vermogen had om het te kunnen. Een blog, een kort verhaal, een gedicht oké, dat lukte allemaal wel, maar een heel boek, dat was een utopie in mijn ogen. Maar ik ben twee weken geleden gewoon begonnen. Zoals mijn grote voorbeeld Haruki Murakami dat deed, hij had de wens om te schrijven ook al heel lang. Maar hij had ook last van uitstelgedrag, of twijfel aan eigen kunnen. Tot hij op een avond terug kwam van een honkbal wedstrijd, aan de keukentafel ging zitten, een dik pak papier en een pen pakte, en begon te schrijven. Al was het maar voor zichzelf, hij wilde schrijven.

Ik denk dat we dat allemaal wel kennen, of eens last van hebben. Een moment dat je meer betekenis wil geven aan je leven, of een passie wil hebben, iets waar je jezelf in kunt verliezen en helemaal in op kunt gaan. Niet zozeer als bewijsdrang, want dat is weer op anderen gericht. Nee iets wat helemaal in jezelf zit, een diep verlangen. Op dat moment maakt het niet uit wat een ander er van denkt, je doet het voor jezelf.

Daarom voelt het schrijven van mijn roman ook zo goed. Ik ga er compleet in op, ik werk er hard aan, krijg er voldoening uit en als ik mijn laptop en notitieboek dichtsla is het klaar. Ik hoef het niet te delen op Facebook, ik ben niet teleurgesteld als niemand het leest, ik ben niet bang voor oordelen, ik heb geen reden om de bezoeken aan mijn website in de gaten te houden. Gewoon schrijven om het schrijven. Klaar. Tot mijn roman natuurlijk klaar is, maar dat zien we dan wel weer.

De winter staat hier voor de deur. Hij klopt af en toe al aan. Afgelopen week hadden we nachtvorst,  met stijf bevroren gras en bloemen op de autoruiten. De temperatuur komt nog amper boven de 10 graden uit overdag. De wind heeft nu bijna alle bladeren uit de loofbomen geblazen. Gelukkig hebben we de enkele momenten dat de zon doorbrak gepakt. Dan stopten we met ons werk, sprongen de auto in en reden de bergen en bossen in. Het blijft een voorrecht om in zo’n prachtige omgeving te wonen. Vond ik het in begin nog best wel indrukwekkend en soms angstig om in de middle of nowhere te wonen, ik ben er nu helemaal aan gewend. Een mens past zich snel aan, alles wordt gewoon, met de tijd. De Zweedse winter is nog iets nieuws voor ons, ik ben heel benieuwd. Angstig ben ik er niet voor, ik heb er vooral erg veel zin in. Mijn stadse Suzuki krijgt aankomende week een Zweedse pimp my ride, verplichte winterbanden erop en twee van die rally koplampen extra. Daar rijdt iedereen hier mee, niet om enige coole luxe maar om het nut,  met de korte dagen en afwezigheid van straatverlichting in het achterhoofd.

Vanaf morgen is het jachtseizoen weer gesloten. Dan kunnen de beesten in het bos weer opgelucht ademhalen, en wij ook. Het is hier een traditie, dat wisten we, maar dat het voor de Zweden zelfs een happening is en de periode gevierd wordt, daar heb ik moeite mee. Gelukkig hebben we er weinig van gemerkt. We hebben ook express de bossen vermeden. Vanaf nu kunnen we de bossen weer in en hoop ik nog heel veel levende elanden te zien. Het is een mooie combinatie, een mooie manier om de dag te vullen, thuis schrijven en wandelen in het bos. Ik kan dat wel volhouden, liefst heel lang.

 

1 Comment

  1. Marcel oktober 15, 2017 at 10:35 am

    Goed om te zien dat je begonnen bent. Dat is stap -1 veel succes

    Reply

Leave A Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *