Het internet van de dag

Wonen in een dunbevolkt gebied, in een klein dorp, ver weg van de grote steden, heeft ook zo zijn nadelen. Een van de nadelen is het internet. Voor ons is het elke dag afwachten hoe goed de internetconnectie is. Ons huis is niet aangesloten op wat voor kabel dan ook. Wij leven al jaren zonder de invloed van televisie dus dat is geen probleem, maar om als ware digital nomads te leven en ons geld te verdienen hebben we wel internet nodig. Dus hebben wij een antenne op het dak om internet te kunnen ontvangen. Dat levert internetbereik op, maar het haalt het niet bij wat we gewend waren in Nederland. Het is alsof we 10 jaar terug gaan in de tijd, ik hoor nog het ouderwetse geluid van het inbellen, het langzame laden van de pagina’s, strookje voor strookje. Een belangrijke rol in de ontvangst speelt het weer. Als er een lage druk gebied of onweerswolk overtrekt verdwijnt het internet totaal. Wij hebben geen buienradar nodig, wij kijken gewoon naar het aantal streepjes die de wifi aangeeft.

We hebben dus een soort van gedragscode voor onszelf opgesteld aangaande het internet. We moesten ons aanpassen aan de mogelijkheden die we hebben, dus beperken we het aantal apparaten die aangesloten zijn op het internet.  Viggo, onze zoon, is nogal een YouTube en gameverslaafde. Als ik ’s morgens rustig op de bank even op mijn telefoon een rondje Social Media doe terwijl ik radio luister (ook via internet) dan weet ik precies wanneer hij zijn Xbox aanzet. De radio en mijn telefoon stoppen er dan totaal mee. Die Xbox is een ware wifi zuiger. Dus als er door één van ons gewerkt moet worden en de wifi is zo slecht dat werken onmogelijk gemaakt wordt, dan wordt Viggo van de wifi verdrongen. Over twee weken moet hij naar school, dan is alle wifi voor ons.

De aanpassingen die we hebben moeten maken zijn eigenlijk alleen maar in ons voordeel. Los komen van het internet is iets waar we al lang mee bezig zijn. In de loop van de afgelopen jaren zijn we er zo gewend aan geraakt om de hele dag lang bezig te zijn met internet. Via laptop of smartphone. Alles moet vastgelegd of opgezocht worden, ons brein krijgt totaal geen rust meer. We zijn verleerd om ons te vervelen of even rustig te dagdromen. Je ziet het overal om je heen, op straat, op het station of in de bus. Overal staren de kopjes naar beneden, de ogen gericht op het beeldscherm van de smartphone. Interactie tussen mensen gebeurt niet meer face to face, nee die gaat via wifi.

Loskomen van social media is één van de dingen die ik hier in Zweden wilde aanpakken. Mijn idee is dat social media je weerhoudt van de dingen die echt belangrijk zijn. Bovendien geef je waarde aan je post door middel van de likes of reacties die je erop krijgt, bijvoorbeeld mijn blog of de foto’s die ik maak. Ik ga serieus twijfelen aan mezelf als ik weinig likes op een blog of foto krijg. Ik verwijder de foto’s soms zelfs. Hoe mooi ik het ook vond, voordat ik het op het world wide web zette. Daar is waar je jezelf en je focus kwijt raakt. Even een blog of foto posten en dan weer van Social Media af. Niet meer naar kijken, focussen op wat belangrijk is, fotograferen en schrijven. Zo zou ik met social media willen omgaan. Na drie maanden Zweden denk ik dat het mij al aardig lukt.

Ik heb nooit enige affectie gehad met electronica zoals computers, telefoons en laptops. Vanaf het moment dat ik informatica kreeg op de middelbare school had ik er gelijk een hekel aan. Het duurde dan ook heel lang voordat ik aan een computer begon, een Compaq via een pc-privé plan op het werk. Ik vind het enige aanlokkelijke van computers, laptops en smartphones om ermee te gooien als ze niet doen wat jij wilt. Zo is ook mijn Compaq op miraculeuze wijze verdwenen in de sloot naast mijn vorige huis.

Ik heb een HTC smartphone van 4 jaar oud die z’n werk nog redelijk naar behoren doet. Er wordt ook niet veel verwacht van hem, in de ochtend uren even teletekst en Facebook openen, soms een foto op Instagram plaatsen, hij mag mee op de ochtendwandelingen in geval van nood, maar daarna gaat hij weer snel de keukenla in. Toch is dat niet vanzelf gegaan. Het is het resultaat van gedwongen afkicken van het internet. Ook de HTC heeft bijna vliegles gehad, omdat de connectie hier zo slecht was dat ik er steeds vanaf gegooid werd. Dat gebeurde zo vaak dat ik de telefoon wel moest wegleggen om andere dingen moest gaan doen.

Dingen die ik graag wilde of moest doen, die ik eigenlijk veel belangrijker vond. Of juist helemaal niks doen, verveeld voor je uit staren in het veld, denken aan niets. Geweldig voor het brein! Internet en alle apparaten die het voortbrengen, brengen mij onrust. Dus is de plek in Zweden waar wij zijn beland ideaal voor mij. Ook al gebruik ik veel internet in verband met ons werk, ik heb geleerd om het los te laten. Ik heb besloten om maar één blog per week te schrijven. Om mij meer te gaan concentreren op fotografie. Bovendien houdt het mij meer weg bij mijn laptop.

Zelfs het gehucht Yttermalung krijgt vanaf volgend jaar razendsnel internet via Fiber. Het kabelbedrijf is zich een weg aan het banen door de dikke granietlagen heen richting ons huis. Ik zie het maar als een voordeel. Tegen die tijd ben ik zeker van de internet verslaving af. Dan worden mijn artikelen en foto’s in no-time gepost, des te meer tijd voor de belangrijke en leuke aspecten van het echte leven.

2 Comments

  1. Hans augustus 12, 2017 at 6:12 pm

    Leuk verhaal.

    Reply
    1. Erwin Boerebach augustus 13, 2017 at 5:33 pm

      Dank je Hans!

      Reply

Leave A Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *