Het verhaal met het hert in de nacht

Ik kan mij nog heel goed één van de eerste nachten herinneren in Zweden. Daar stond ik dan weer, midden in de nacht, in een trance tussen slaap en bewustwording. Naast mij een hond aan de diarree. Ik was al gewend geraakt aan de zwakke darmen van James, in Nederland had hij er zo vaak last van. Totdat we hem hetzelfde voer gaven wat de fokker hem ook gegeven had in de eerste weken van zijn leven.

Nu hadden we weer het risico genomen om hem ander voer te geven. Brokken van de supermarkt, van een onbekend merk ook nog. Het was gelijk onze eerste les in Zweden; de afstanden zijn hier groot en daar moet je mee leren leven. Om goed hondenvoer te kopen moet je hier 80 kilometer rijden. Dus zonder enig verwijt stond ik daar slaapdronken naast James, die al een kwartier in squathouding zijn darmen aan het legen was.

Toch was het nu anders dan in Nederland. Moest ik in Alkmaar eerst James uit zijn bench halen, hem dragen over de galerij, drie trappen af, om de flat heen om hem daar pas op het gras los te kunnen laten. Hier sta ik binnen no-time in mijn tuin. Nou ja tuin, midden in de natuur eigenlijk. Ik keek om me heen en besefte me dat ik dit eigenlijk helemaal niet erg vond.

Het was midden in mei, de avonden waren lang, eigenlijk ging het natuurlijk over in de ochtend. Echt donker werd het hier gewoon niet. De nacht werd overgeslagen. De hemel had een kleur die leek op een glas melk met een vleugje jus d’orange. De zon was niet ver. De velden lichtten op als een kleurenstaal groen, met een verloop naar een diepgroen, bijna zwart in de bergen in de verte. In deze staat van trance wilden James en ik nog wel even blijven.

Tot er uit de richting van die bergen een luid gebrul klonk. ‘Zo dat is wel een heel schor schaap,’ zei ik al grappend tegen James. Duidelijk nog in mijn Alkmaarse stadsmodus. Nog eens kwam daar een enorme brul, van een rauw beestachtig niveau. Dit was duidelijk geen schaap. Dit moest wel een wild beest zijn, eentje die in de bergen leefde aan de overkant van de rivier. Nogmaals klonk de brul,  nu zo luid en dichtbij dat James begon blaffen. Geheel wakker en geschrokken trok ik James mee. ‘Stil James! Wolf, beer of wat voor wild beest dan ook, wij gaan naar binnen!’

Natuurlijke postte ik ons avontuur de volgende dag op Facebook. Mijn Facebook vrienden moesten natuurlijk weten van mijn eerste ervaring met een wild dier, met veel reacties tot gevolg. Tot de buurvrouw van de overkant, tevens onze huisbaas, reageerde op het bericht met een ontnuchterende waarheid. Ze schreef in het Zweeds: ‘Dat is het hert geweest, die kan inderdaad soms flink lawaai maken.‘ Lena en haar familie liggen regelmatig dubbel om ons gedrag, helemaal niets gewend, die Hollanders.

Sindsdien zien we de reeën familie regelmatig. Als eerste hadden we een reebok gespot tijdens een wandeling over de spoorbaan. Nou ja gespot, hij vloog langs ons in een noodvaart. Een andere keer zagen we vanuit ons keukenraam de reebok met een vrouwtjes ree in zijn spoor langs de schuur lopen naar het veld achter ons huis. Een geweldig gezicht. Tijdens een wandeling met de honden zijn we haar ook nog eens tegengekomen. Hiermee heeft ze het jachtinstinct in onze teckels compleet aangewakkerd.

Daarna hadden we ze een tijdje niet gezien tot ik ’s morgens vroeg met de honden naar de rivier liep. Vlak naast het pad zag ik ineens de ree staan in het hoge gras, ze stond vlakbij me en keek me recht aan met haar grote ogen. De honden (laag bij de grond) konden haar gelukkig niet zien en zodoende wegjagen. Op het moment dat ik langzaam omdraaide om haar met rust te laten schoten er vier kleine kopjes naast de ree omhoog.

De familie ree zien we regelmatig. Ze horen hier gewoon in de buurt, als een soort buren. Sinds twee dagen hebben we nu ook elanden gezien. We wandelen elke ochtend vroeg in het bos met de honden. We beseffen ons dan ook terdege hoeveel wilde dieren er in de bossen leven. Behalve de reeën en herten leven er ook beren, wolven, lynxen en veelvraten. We hebben zoveel pootafdrukken en uitwerpselen gezien.

Laatst is er nog een wolf gezien in de buurt, de weg overstekend. Het maakt het soms best spannend. Als we met de honden wandelen gaat Bregje verschrikkelijk tekeer van enthousiasme, vooral als we stilstaan. Dit werkt ideaal als afschrikmiddel voor de wilde dieren. Maar regelmatig ga ik alleen of met Petra het bos in. We hebben geleerd om te fluiten of zingen om zodoende de beren en wolven te laten weten dat we in de buurt zijn. Die zouden er dan voor kiezen je uit de weg te gaan, zo gaat het verhaal. Ik zou graag een lynx, beer of wolf willen zien, maar dan in de verte, of vanuit de auto. Dus als ik op smalle paadjes in het bos loop, fluit ik een gezellig liedje.

Leave A Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *