Running up that hill

De eerste 50 meters op het smalle paadje gaan steil omhoog. Mijn koude lijf heeft het zwaar en moet duidelijk nog wakker worden, volgende keer even warmlopen bij de auto op het vlakke pad hierheen, zo besluit ik. Ik ren Eggarna in, een natuurreservaat vlakbij ons huis. Na de eerste steile meters vlakt het pad iets af en loopt het over een bergkam door het gehele reservaat. Hoge bomen langs het pad maken het donker, ik moet goed op de vele stenen, rotsen en boomwortels letten. Ik kom op tempo, mijn voeten dansend als vanouds over het paadje, afzettend op mijn snelle voorvoet, knieën hoog liftend, landend op mijn hielen bij een sprong als de single track ineens een paar meter daalt. Rechts naast mij zie ik in de diepte de rivier liggen, kolkend vol door het vele regenwater. Links naast mij ligt een diep groen dal in het donkere bos, ik geniet.

Hardlopen heb ik mijn hele leven gedaan, vanaf mijn vroege jeugd. Door mijn vader werd ik aangestoken met het hardloopvirus. Ik heb vele kilometers training en wedstrijden in mijn benen zitten. Toch vond ik het hardlopen in de natuur altijd het leukste, het gaf me een gevoel van vrijheid. Ik was al een tijdje gestopt met hardlopen maar de mooie natuur hier, de wildernis met zijn grootse bossen, de prachtige smalle paden naar toppen van bergen, riepen mij om mijn Nike Wildhorse 3 schoenen weer eens aan te trekken.

Helaas heb ik ook veel blessures opgelopen bij het hardlopen. Dat was de reden dat ik niet meer aan hardlopen deed. Hoe mooi de sport ook is, het is een zeer blessure gevoelige bezigheid. Vorig jaar nog deed ik weer een poging om hardlopen een deel van mijn leven te laten zijn, maar wederom was daar de verkramping die plotseling uit het niets in mijn rechterkuit schoot, ondanks mijn charmante compressiesokken. Kreupel wandelde ik uit de Schoorlse duinen. Een week daarna liep ik nog mank van de pijn.

De roep uit de bergen heeft mij doen nadenken over hoe dit aan te pakken. Hoe kan ik mijn hartenwens om hier in de bergen hard te lopen langer en vooral blessurevrij volhouden? Na het evalueren van mijn eigen gedrag (ik kan nogal doorschieten in het volgen van een passie, ocd style) ben ik ervan overtuigd dat het mij gaat lukken. Ik wil slechts 1 keer per week gaan hardlopen om de spieren en pezen goed te laten herstellen. De afgelopen tijd heb ik vooral veel gewandeld, aan yoga gedaan en heb ik ook Crossfit weer opgepakt.

Ik ga mijn wandelingen gebruiken als vervanging van de lange duurloop. De lange duurloop is essentieel bij hardloop training, het bouwt je conditie (duurvermogen) op. Het gevaar voor blessures lag voor mij altijd bij deze langzame duurloop. Ten eerste vanwege de duur, hoe langer je loopt des te meer klappen je benen en gewrichten krijgen. Ten tweede vanwege het feit dat ik in de lange langzame duurloop nooit lekker in mijn pas kwam, ik moest altijd inhouden. Nu hoorde ik laatst in het nieuws dat wandelen nog gezonder is dan hardlopen.  Als je in een redelijk tempo wandelt is het geweldig voor de conditie. Bijkomend voordeel is dat het veel minder intensief is voor je spieren, pezen en gewrichten! Ik wandel dagelijks veel met de honden. Het jachtseizoen is geopend dus we vermijden voorlopig het bos om verschillende redenen (verdwaalde kogel, vluchtend wild, aanblik van een geschoten eland). Dus wandelen we nu maar in de velden om ons huis. Daarbij ga ik 1 keer per week een hele lange wandeling doen zonder de honden.

Yoga beoefen ik sinds ik hier in Zweden woon. In Nederland had ik samen met mijn vriendin al een poging gedaan om aan Yoga te beginnen, maar die stierf in schoonheid (oftewel; te stramme spieren om maar 1 pose meer dan 10 seconden vol te houden). Of ik was druk bezig in de sportschool zware gewichten te deadliften, cleanen en snatchen, terwijl een Yoga klasje in de ruimte ernaast al een kwartier in dezelfde houding op de vloer lag, te saai en statisch dacht ik dan. Daar denk ik nu anders over; statisch ja oké, maar saai zeker niet. Ik doe Yoga gewoon via YouTube, ik zoek een routine van Yoga with Adrienne uit en go. Ik merk nu al dat mijn spieren en gewrichten veel soepeler en zelfs sterker worden. Yoga is een ideale aanvulling voor alle sporters die hun spieren en gewrichten gezond willen houden.

Crossfit heb ik heel lang gedaan. Crossfit is een conditioneringsprogramma die voor een geweldig uithoudingsvermogen en bovendien sterke spieren zorgt. Het is een zware, maar zeer verslavende sport. Ik was er zo verslaafd aan dat het ik het te veel deed. Met als resultaat; uitputting en totaal verlies aan interesse voor de sport. Ik ben nu weer geheel hersteld waarmee de interesse ook weer terug kwam. Nu doe ik 1 Crossfit workout per week met lichte gewichten om het hardlopen niet in de weg te zitten. Crossfit zorgt ervoor dat je door gaat op momenten dat je het zwaar hebt, het traint je doorzettingsvermogen, explosiviteit (snelle voeten zijn heel belangrijk voor trailrunners) en mobiliteit.

Bij het hardlopen is het zeer aanlokkelijk om steeds langere afstanden te willen lopen. Was de marathon lange tijd een mythische afstand waar iedereen tegenop keek, nu lijkt het mainstream te zijn. Iedere net beginnende hardloper denkt meteen aan de marathon. Dus richten de ervaren hardlopers zich steeds meer op nieuwe uitdagingen, zoals ultralange afstanden, vooral met de opkomst van het trailrunnen. De ultralopers waren een aantal jaar geleden nog een klein selectief groepje zonderlingen. Hier in Zweden zijn trailruns en ultralange afstanden ook heel populair. Elk jaar wordt bij mij in de buurt de Vasaloppet gehouden in augustus. Het is een trailrun van 90 kilometer lang met een rijke geschiedenis, het loopt van Sälen naar Mora. Hoe aanlokkelijk de wedstrijd ook is als doel, ik richt mij niet op deze lange afstanden. Sterker nog, ik richt mij op korte en snelle runs. Maar dan wel berg op en af. Ik las een mooi stuk over de kracht en voordelen van korte wedstrijden op de site van de Amerikaanse Runnerworld, lees het hier. 

In mijn buurt liggen enkele prachtige bergen waar smalle wandelpaden heen lopen zoals Byrasen (504 meter), Klacken (573 meter), Ösjberget (513 meter), Kvarnberget (476 meter) en natuurlijk Lyberget waar je een geweldig uitzicht schijnt te hebben over de hele regio. Het zijn geen enorme hoogtes, maar het is een begin. Het zijn mooie doelen om te bedwingen en er terug te keren. De trail leren kennen, elke kei op het pad, elk steil stuk, elke bocht in de daling. Alles om de berg sneller en sneller te kunnen veroveren. Ik ga er rijkelijk verslag van doen op dit blog.

Hoe spectaculair deze tak van mountainrunning kan zijn laat het volgende filmpje zien, met de legendarische hardloper Kilian Jornet en zijn Zweedse vriendin Emelie Forsberg als winnaars.

Ik ben nog niet optimaal in conditie, daarom ren ik de komende weken nog hard door Eggarna, een prachtig rondje, in de verte liggen de bergen op mij te wachten.

2 Comments

  1. Marcel september 12, 2017 at 12:15 pm

    Dat kan ik me nog herinneren, de vier kilometer van Akersloot. Jouw vader vond het belangrijk dat we bleven lopen en niet gingen wandelen, zoals velen af en toe deden.

    Reply
    1. Erwin Boerebach september 12, 2017 at 2:37 pm

      Mooie herinnering, vlak langs het huis van je ouders, finishen bij onze school.

      Reply

Leave A Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *