Vrijheid

‘Maar wat ga je daar doen dan?’ Dat moet toch wel de meest gestelde vraag zijn geweest toen het eenmaal bekend werd bij collega’s, vrienden, familie en buurtbewoners dat we gingen emigreren. Ik moet zeggen dat de vraag mij vaak irriteerde. Ik verweet het zelfs de betreffende persoon, voor niet vrij kunnen denken. Vast zitten aan standaard ideeën en gangbare levenswijzen, hypotheek-baan-vrouw-kinderen-woonwijk. Prima als je daar tevreden mee bent, maar wij wilden wat anders. Meestal antwoordde ik daarom maar afwijkend, dan noemde ik ons back-up plan, een bakkerij of supermarktje. Of een bed and breakfast. Ik heb zelfs een keer genoemd dat ik wel in de groenvoorziening ga werken als het nodig is. Een idee dat best hilarisch bleek toen we hier eenmaal aankwamen. Groenvoorziening; kijk eens om je heen! Begin maar te schoffelen!

Een enkeling reageerde heel anders, dan vonden we onze gelijken en konden we lang praten over ontsnappen uit de rat-race, zelfvoorzienend worden,  gewoon leven en je niet druk maken om de nieuwste iPhone en andere onzin waarmee we ons maar tevreden mee houden in de westerse wereld. Vrije denkers.

Wij maakten ons er op geen enkel moment zorgen over dat we geen structureel plan hadden. Uit de verkoop van ons huis hebben we een flink kapitaal meegenomen om jaren van te kunnen leven. Bovendien wisten we diep in ons hart precies wat we wilden. Het moest alleen de juiste vorm gaan krijgen.

Digital Nomads

We hebben de afgelopen maanden de tijd en rust nodig gehad om onze plannen helder te krijgen in ons hoofd. Ze zaten er al tijden, maar de verslaving aan impulsen maakten ons hier ook onrustig. Geen rust om te doen wat we eigenlijk wilden. Want dat was zoveel; we wilden alle mooie plekken ontdekken in Zweden, het huis moest opgeknapt, we wilden wandelen (en veel), we moesten Zweeds leren en we wilden ons uitleven in onze passies. Dus waren we vaak zo onrustig dat er niets uit onze handen kwam. Onbekwaam om te gaan met de vrijheid die we hadden.

Het is een afkick periode geweest, een gewenning aan het nieuwe leven die we nu leiden. De rust is nu in ons hoofd. Tijd om te werken aan onze passies, want daar willen we van gaan leven. Wij denken dat het kan, veel geld hebben we niet nodig. We willen alleen maar de vrijheid die we nu voelen behouden. Ons doel is dan ook om over een paar jaar te leven als digital nomads. Dat betekent in Europa rondreizen in een camper, als enig adres een emailadres en een beetje geld verdienen met wat we het liefst doen; schrijven en fotograferen.

Bloggen

Petra schrijft heel veel. Het is haar grote passie en ze heeft er veel talent voor. Ze is bezig met een prachtig project, Coffee on Mondays. Ik heb er het volste vertrouwen in dat ze gaat slagen. Ik heb in mijn leven ook wel veel geschreven, maar dan meer voor mezelf. Korte verhalen, gedichten, dat soort werk. Het was voor mij meer een uiting van gevoelens dan iets om wereldkundig te maken. Toch was ik van plan om in de rust van Zweden een boek te gaan schrijven. Volgens Petra heb ik er talent en genoeg fantasie voor. Maar waarom een boek, met al het gedoe van een uitgever zoeken die het goed genoeg vindt, als je het zelf in de hand kunt houden.

Zo is De Klunzige Avonturier geboren. Mijn blog is voor mij een uitlaatklep en tegelijk een manier om beter te worden in het schrijven van artikelen. We zien het nu al echt als werk, pakken het heel serieus aan. Ik werk op dit moment beneden aan de keukentafel. Als ik naar rechts kijk zie ik de velden, waar eindelijk regen op valt. Het gevaar van bosbranden is daarmee wat geweken. Petra zit boven te werken, we hebben daar een bureau en bank waar ze zich beter kan afsluiten om haar artikelen te schrijven. Zo zitten we vaak de hele dag lang.

Bloggen is een tijdrovende bezigheid, soms vliegt de tekst op papier, soms duurt het een hele dag om vervolgens nog niet tevreden te zijn. Komen de woorden niet mooi uit je hoofd. We zijn ook zeer perfectionistisch. Ik besef mij terdege dat mijn teksten nog niet goed genoeg zijn om te plaatsen op websites of in magazines. Maar dat is uiteindelijk wel het doel. Schrijven voor (online) magazines.

Fotografie

Perfectionistisch ben ik ook wat betreft mijn fotografie. Ik ben ongeveer een jaar geleden begonnen met het maken van foto’s. Dit deed ik tijdens onze lange wandelingen door de duinen. Ik was er al snel verslaafd aan. Ook wist ik gelijk dat het maken van mooie foto’s niet makkelijk is. Zoals iemand op mijn vorige werk zei: ‘Foto’s maken kan iedereen, dat is gewoon een kwestie van een knop indrukken.’ Nou zo is het dus niet. Het maken van mooie foto’s vergt heel veel geduld en oefening. Bovendien moet je een goed oog voor compositie hebben.

In april heb ik een Fujifilm XT-20 gekocht. Het kleine broertje van de XT-2, het pronkstuk van Fujifilm, met ongeveer dezelfde specificaties, maar dan bijna 1000 euro goedkoper. De reden dat ik voor een systeemcamera heb gekozen en niet voor een spiegelreflex is het gewicht. De systeemcamera’s en de lenzen die daarbij horen zijn een stuk lichter dan de spiegelreflexcamera’s. Dat is voor mij heel handig, omdat ik de cameraspullen veelal wandelend door de bossen en bergen meeneem. Bovendien komt de kwaliteit van de foto’s van de systeemcamera’s tegenwoordig erg dichtbij die van het spiegelreflexsysteem. Zeker met de lenzen van Fuji, de Fujinon lenzen zijn kwalitatief enorm goed. Ik gebruik de 18-55mm en de 55-200mm lens. Hiermee heb ik een breed pallet aan mogelijkheden.

Soorten fotografie

Nu lijkt het logisch om in Zweden aan landschapsfotografie te gaan doen. Alleen ligt mijn hart niet bij de huidige standaard van landschapsfotografie. Zoals de verkoper bij Cameraland, die mij daarvoor probeerde warm te maken, zei: ‘Dan zet je je standaard neer in de natuur en wacht je 3,5 uur voor het juiste licht om na het nemen van 1 foto naar huis te gaan, de laptop op te starten om er vervolgens op Photoshop nog 20 filters over te gooien. Moet jij dan eens zien wat een mooie foto je hebt.’ Mijn gezicht moet boekdelen gesproken hebben, want ik zag zijn hoop op een flinke verkoopbonus (van camera plus lenzen) in zijn ogen vervliegen. Ik heb mijn camera en lenzen online besteld. Op zo’n manier ga ik dus nooit foto’s maken. Verwacht van mij natuurfotografie op de pure manier, zoals de werkelijkheid echt is, dat is mooi genoeg.

Wat ik ook erg interessant vind (en graag doe) is straatfotografie. Bij straatfotografie gaat het om de kunst van het fotograferen, om de esthetiek van de foto. Met de foto lever je de ervaring van het dagelijks leven in een stad. Nu zijn de regels in Zweden wat portretrecht betreft zeer streng. Toestemming voor het fotograferen van iemand moet expliciet gevraagd aan (en verkregen worden van) het betreffende persoon, waardoor spontane straatfotografie onmogelijk wordt. Ik ga mij daarom richten op het fotograferen van het Zweedse straatbeeld zonder mensen, wat hier niet zo heel moeilijk is. De uitdaging ligt daarom bij het vastleggen van de schoonheid van het beeld.

Ook wil ik mij toeleggen op docufotografie, een vorm van fotojournalisme. Is fotojournalisme vooral gericht op het laatste nieuws, documentaire fotografie richt zich op de lange termijn. De focus in de foto’s ligt op mensen en hun gedrag. Waarom ga je dan wonen in een gebied met een bevolkingsdichtheid van 9 mensen op 1 vierkante kilometer kun je je dan afvragen? Mijn idee is dat juist daar de mogelijkheden liggen. Dat juist hier de mooie verhalen te vertellen zijn. Waar de mens leeft met de elementen, midden in de natuur, op de rand van de westerse samenleving. Mijn talenten voor schrijven en fotografie combineren en vormen tot een succesvol duo. Er broeien mooie plannen in mijn hoofd. Magnum Photo’s, The Photosociety, V2 Photo Agency, Burn Magazine, National Geografic; ik kom eraan!

Dit blog bevat affiliate links. Dit betekent dat ik een kleine commissie kan ontvangen als jij een aankoop doet via een link op deze pagina. Dit heeft verder geen invloed op jouw aankoopbedrag.

2 Comments

  1. Marcel juli 27, 2017 at 1:14 pm

    Haha. Ik zat toevallig net te denken: waarom schrijf je niet een boek? De titel is al goed: de klunzige avonturier. Mocht ik kunnen helpen, moet je maar roepen.
    Vrolijke groet,
    Marcel

    Reply
  2. Erwin Boerebach juli 27, 2017 at 2:28 pm

    Wie weet Marcel, ooit een boek schrijven blijft een doel! Dank je voor het aanbod, ik zal het onthouden.

    Reply

Leave A Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *