In de voetsporen van Linnaeus

Ik houd er van om urenlang te dwalen in de natuur. Dat deed ik al in Nederland, maar daar kende ik elke plant, beest en boom wel bij naam. Hier, in Zweden, loop ik echt in verwondering om mij heen te kijken. Kijk ik omhoog naar een vogel, kijk ik om mij heen naar bomen en omlaag naar plantjes en bloemen. Als in de voetsporen van Linnaeus verwonder ik mij over zoveel leven dat ik nog niet ken.

Linnaeus was een Zweed, geboren in de provincie Småland. Hij leefde van 1707 tot 1778. Hij werd door het beschrijven van flora de beroemdste botanicus ooit. Als ik hier dwaal door de velden, mijn neus naar de grond, kijkend naar weer een vreemde bloem, of kruipend kruid, voel ik een beetje Linnaeus in mij.

Na terugkeer van één van mijn dwalingen viel mijn oog op een paar steeltjes groen, die tussen de stenen van een rotstuintje achter ons huis vandaan kwamen. De kou was net uit de lucht en het eerste groene leven kwam tevoorschijn. Ik bekeek deze vreemde takjes van dichtbij, een soort vetachtig dik steeltje had het. Ik kon het niet thuisbrengen.

Na een paar weken ontwikkelde zich knopjes van bloemen in de steeltjes, maar op een uiterst vreemde manier. Ik grapte nog tegen mijn zoon Viggo door te zeggen: misschien is het wel een vleesetend plantje. Maar eigenlijk grapte ik niet. Ik voelde het gewoon, dit plantje is bijzonder.

Toen de bloemen eenmaal uitkwamen nam ik er onmiddellijk een foto van. Ik zocht urenlang op internet om het plantje en de bloem te kunnen vinden. Zonder resultaat. Dat bevestigde mijn gevoel nog meer. Ik wist het zeker; ik heb een uiterst zeldzaam plantje gevonden.

Ik kreeg al visioenen van de meest vooraanstaande biologen van over de hele wereld die aan de hand van mijn foto zich verzamelden en een spoedberaad hielden in de bibliotheek van Stockholm. Om na dagenlang van onophoudelijk zoeken een match te vinden in een eeuwenoud boek, opgedoken uit de kelder van de bibliotheek, onder een laag stof. In het boek wordt het plantje als laatst beschreven in het jaar 1751 door ene Linnaeus.

Ongeveer een week geleden was ik in de tuin. Ik was het beste stuk grond aan het bepalen om volgend jaar om te ploegen. Diep in gedachten over alle tomaten, soorten groenten en aardappels die ik daar wil gaan verbouwen, liep ik langs het mysterie. Mijn oog viel nog eens op de steeltjes; wacht eens, dat lijkt wel… Ik rende naar huis, sprong naar de bovenste tree van de trap, trapte mijn laarzen uit en ging op zoek naar mijn telefoon. Ik googelde de naam en jawel daar was het, mijn plantje.  Dames en heren, u kijkt hierboven op de foto naar het uiterst zeldzame plantje genaamd: Bieslook. Linnaeus zal trots op mij zijn.

Leave A Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *