Kraanvogels in je achtertuin

Op onze roadtrip naar ons nieuwe huis in Zweden hadden we de tweede dag Norra Lundby als eindpunt. Norra Lundby is een gehucht in de provincie Västergötland. Västergötland ligt tussen de grote meren van Zweden, Vättern en Vänern. De meren waren duizenden jaren geleden nog een inham van de zee. Nu, door jaren van het stijgen van het land, is het ver van de zee afgesneden en worden de meren zelfs steeds iets kleiner. Tot tevredenheid van de boeren in de regio, het levert ze veel vruchtbare grond op.

Norra Lundby ligt tussen de stadjes Skara en Skövde in het beschermde cultuurlandschap van Vallebygden aan de westrand van de heuvelrug Billingen. Het landschap is hier prachtig, het is een mengeling van akkers, bossen, meertjes en gehuchten. Het gebied trekt veel mensen aan om te gaan wandelen, vissen, hardlopen, kamperen en barbecueën. Daar, in Norra Lundby, staan prachtige grote houten boerderijen op enorme stukken land. Met mooie, oude, grote schuren. Boerderijen met een oprijlaan. Een van deze boerderijen heet Mellomgarden. Dat werd onze overnachtingsplek op dag 2. Naast de prachtige boerderij staan vier houten stacaravans. Basic, klein, maar supergezellig ingericht. Perfecte plek voor een overnachting. Sterker nog, ik had er wel een week willen blijven. Het uitzicht over de akkers en het weidse land was fenomenaal. Het gebied nodigt uit om te verkennen.

Een onverhard pad de velden in leidde ons richting het meer Hornborgasjön. Dat ondiepe meer staat bekend om de vele vogels die het aantrekt op hun reis naar het noorden van Scandinavië. Zoals ook de kraanvogel. Ik had in Nederland al gelezen over dit meer en dat er elk jaar duizenden vogelaars hierheen komen om de dansende kraanvogels te zien. Tijdens de wandeling richting het meer hoorden we daar ineens de duidelijke roep van de kraanvogel. Ik had het nog nooit gehoord, maar als je het onmiskenbare geluid eenmaal hoort dan weet je het. Daar ver weg in het veld, bijna niet te zien, daar stonden ze. De kraanvogels. Eén dag in Zweden en ik kon een vinkje achter de kraanvogel zetten. Ook al stonden ze heel ver weg. Dat we ’s avonds de kraanvogels ineens langs zagen vliegen en in een veld vlak naast ons zagen landen, voelde als een cadeau en was een teken voor ons. Deze kraanvogels verwelkomden ons hier in ons nieuwe land. We zouden straks samen verder reizen. Wij per auto naar Yttermalung, zij al zeilend, nauwelijks hun vleugels gebruikend, als een zweefvliegtuig. Zo richting het noorden. Ik hoopte ze ooit weer te zien, als we op vakantie zouden gaan naar Lapland.

Aangekomen in Yttermalung, na de eerste nacht in ons nieuwe huis, keek ik door het keukenraam richting de rivier. Daar in het veld (eigenlijk onze verlengde achtertuin), daar liepen ze; drie grote prachtige vogels. Daar dansten ze, aten ze van het veld en lieten hun luide roep horen. Ook hier waren ze dus gewoon, de kraanvogels. In mijn eigen achtertuin. Elke dag zagen we ze. Schuw en vluchtend in het begin als ik langsliep met de honden. Maar in de loop van tijd keken ze alleen op, en kon ik ze van steeds dichterbij bekijken.

Nu, inmiddels twee maanden later, zijn ze hier nog steeds. Ik zie ze nu iets minder, ik hoor ze vaak in de verte roepen vanaf het eiland in de rivier.  Gelukkig komen ze soms even voorbij vliegen. Een rondje langs ons huis. Even gedag zeggen. Dat blijft een wonderlijk en prachtig gezicht.

Leave A Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *