Een klein leven

Dit had een eenvoudig boekverslag moeten worden die ik afgelopen vrijdag al had willen schrijven. We hadden al ontbeten, de wandeling met de honden was gemaakt. Mijn yoga oefening had ik gedaan, ik was fris gedoucht. Klaar om mijn laptop open te slaan en Een Klein Leven te beschrijven. Toen hoorde ik ineens op de radio, bij 3 fm, dat Chester Bennington, zanger van de band Linkin Park, was overleden. Hij zou zelfmoord hebben gepleegd.

Dj Sander Hoogendoorn vertelde over zijn verleden met misbruik en zijn alcohol en drugsproblemen als gevolg daarvan. Ik was geschokt. Om alle zangers en zangeressen die de laatste tijd zijn overleden heb ik getreurd. Hun muziek is een deel van je leven geweest. Het gaf je moed, het bood je troost of het maakte je blij en gelukkig. Het lijkt op zo’n moment alsof de artiesten een deel van je jeugd meenemen hun graf in.

Het nieuws van Chester sloeg nog harder in. Ik heb erom gehuild. Ik luisterde al een tijd niet naar de band, omdat ze meer de pop kant op waren gegaan. Ik was een fan van hun eerste albums, ze waren één van de grondleggers van wat ze nu metal noemden. Ik schreeuwde mee met Chester, tot mijn keel rauw was. Ik beukte en sprong mee in de menigte bij hun optreden op Pinkpop. Toen dacht ik niet na over de tekst van het nummer. Ik vertaalde het naar mijn eigen leven, naar mijn eigen gevoelens en problemen.

Nu ik de laatste dagen opnieuw naar Linkin Park luister, herken ik in elk nummer de pijn van Chester. De demonen in zijn leven. Zijn pijn was echt, hij was een echt mens, van vlees en bloed. Geen man op de cover van Een Klein Leven.

Het boek lag al een tijd in de boekwinkel. De man op de cover, met een gezicht die sprak van wrede innerlijke pijn, riep naar mij. Maar het feit dat het boek in elke boekwinkel een prominente plek kreeg, op de eerste plek in de verkooplijst stond en het feit dat het bij televisieprogramma De Wereld Draait Door werd gebombardeerd tot boek van de maand, deed mij huiveren. Ik houd niet zo van een hype rond een boek of schrijfster. Een schat van een boek ligt ergens onderop een stapel in de boekwinkel van Bergen, tegenover de ruïnekerk, niet bij de AKO op de eerste rij, zo is mijn romantisch geloof. Toch bleef de coverman mij roepen, elke keer dat ik een boekwinkel binnenstapte. Toen Petra in april vroeg wat ik voor mijn verjaardag wilde, wist ik het meteen.

De schrijfster Hanya Yanagihara heeft met Een klein leven een fantastisch boek geschreven. Is het verhaal soms wat ongeloofwaardig en gaat de ellende heel ver, haar schrijfstijl is weergaloos. Ik lees boeken graag langzaam. Liefst hooguit 20 pagina’s per leesbeurt. Op zo’n manier kan ik het verhaal totaal op mij in laten werken. Zo kan ik genieten van haar keuzes voor woorden en stijl. Het is als uit eten gaan in een sterrenrestaurant. Dan neem je kleine hapjes en eet je langzaam, om te genieten van de sensatie van smaak.

Het boek verteld het verhaal van Jude St. Francis. Het verhaal leid je van zijn jeugd, vol misbruik en geweld, naar zijn volwassen jaren. Zijn jaren, waarin hij de persoon die hij is geworden leert accepteren. Zijn jaren, waarin hij geluk vindt. Al is het klein.

“Het was een algemene bedroefdheid, die zich uitstrekte tot alle arme, worstelende mensen, de miljarden die hij niet kende en allemaal hun leven leidden, een bedroefdheid die was vermengd met verwondering en ontzag over hoe mensen wereldwijd hun best deden om te leven, zelfs in de zwaarste tijden en onder de slechtste omstandigheden. Het leven was zo droevig en toch gaan we er allemaal mee door. Klampen we ons er allemaal aan vast, we zijn allemaal op zoek naar iets wat ons troost biedt.” (uit: Een klein Leven)

Hoeveel pijn kan je aangedaan worden door een ander mens. Zoveel pijn dat hij zijn leven wil beëindigen, na zoveel jaar. Chester Bennington wist zijn demonen niet af te schudden, hoeveel hij ook schreeuwde. Hij was geen hoofdpersoon in een boek, hij was een zanger in een band.  Maar bovenal een heel mooi, liefhebbend mens, een vrouw en 6 kinderen achterlatend.

“Who cares if one more light goes out? In the sky of a million stars, it flickers, flickers. Who cares when someone’s time runs out? If a moment is all we are. Or quicker, quicker. Who cares if one more light goes out? Well I do”

uit: One More Light (Linkin Park, lyrics Chester Charles Bennington)

Well I do.

Dit blog bevat affiliate links. Dit betekent dat ik een kleine commissie kan ontvangen als jij een aankoop doet via een link op deze pagina. Dit heeft verder geen invloed op jouw aankoopbedrag.

Leave A Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *